Kollega Toast Coetzer van ons sustertydskrif Weg loop vanoggend hier verby.
“Jy was mos onlangs in Koës in Namibië?”
Ja, hoekom vra jy”
“Nee, want hulle het vir my gesê jy was daar.”
“Het jy vir Bonsai ontmoet?”
“Nee, hy’t gaan wild oes. Maar ek het met sy vrou gepraat.”
Almal weet wie “Bonsai” is.
Dis waarskynlik net sy ouers wat hom ken as “Johan Combrink”.

Jislaaik, maar die wêreld is ’n klein plek. Ek het seker net ’n paar sinne met Elmarie gepraat, daar waar sy en Bonsai agter die toonbank van die kroeg van die Koës Hotel gestaan en mense bedien het.



Om te dink, dit was meer as ’n maand gelede.
Sedertdien dink ek pal aan Koës.
Dis ’n besonderse plek.
So half eenkant op die rand van die Namibiese Kalahari, iewers tussen niks en nêrens. Op pad na nêrens heen nie.

Want om Koës toe te gaan, moet spesifiek Koës toe wil gaan. En as jy eers ’n dag of wat daar gekuier het, sal jy weet hoekom baie mense juis soontoe gaan.

Volgende jaar sal ek weer aanlê by die Koës Hotel.
Dan sal Elmarie waarskynlik vir my vra of ek vir Toast Coetzer ken. En terwyl sy omdraai om ys in my glas te skep, sal sy waarskynlik sê: “Ja, hy was mos laasjaar ook hier gewees.”
En dan sal ek sê: “Jislaaik, maar die wêreld is ’n klein plek.”
En dan sal sy sê: “Ja, die wêreld is ’n blêddie klein plek.”
En dan sal ek dink oor hoe ’n blêddie lekker plek Koës is.