Die see, veldblomme, diamante, ’n nasionale park, Robey Leibbrandt, Worsie Visser se vakansiekaia, en die eerste skaapboere in Suider-Afrika …
Barnie Louw het gaan kyk hoe staan sake aan een van die laaste onontwikkelde dele van die Weskus.

Paradise Beach. Sunset Estate. Tranquility Place. Benguela Vista. Dís wat ek my eiendomsontwikkelings hier langs die Weskus tussen Lutzville en Hondeklipbaai sal noem.

Nadat ek die seefronterwe uitgemerk, die advertensieborde langs die N7 opgesit en ’n Jurgens staangemaak het as ’n “Sales Office”, sal ek begin om bemarkingsmateriaal te skryf.

Iets soos: “The perfect setting on a stunning part of the West Coast! Amazing 180° views over the cobalt blue Atlantic Ocean.  A tranquil coastline. Natural beauty with pristine sandy beaches. Magnificent flowers in spring. Beautiful and optimal walk to the beach-setting.”

Hoe soetsappig dít ook al mag klink, dis alles 100% waar. Dié deel van die Weskus is inderdaad ’n plek van clichés: ’n ongerepte kuslyn, skilderagtige baaitjies, wit strande, asemrowende sonsondergange, eiesoortige fauna en flora …

Maar wat ek sal verswyg, is dat die naaste dorp omtrent 70 km ver is, die bietjie water hier so brak is jy kan krewe daarin aanhou, die enigste infrastruktuur ’n paar sink-en-hout-kaias en ’n netwerk van spataaragtige tweespoorpaadjies is, prospekteergate die kusgebied soos akneeletsels ontsier, en dat jy boonop ’n 4x4 nodig het om hier te kom.

Ek sal ook nie vertel dat enigiemand wat wil, hier kan kom rondry nie (ook op die strande), en die plek lustig bemors en spore deur die veld trap soos hulle wil.

O ja, en dat ’n deel van dié kusgebied uiteindelik tot nasionale park verklaar gaan word.