Sand en ses oorblufte wildebeeste

Behalwe toe jy ’n kind was en bitter graag daai nuwe Raleigh Flyer-tienspoedfiets vir Kersfees wou hê, is bid dikwels ’n spontane reaksie in ’n moeilike situasie.

Vir die soveelste keer die afgelope twee dae stuur ek ’n skietgebedjie op: “Ag asseblief tog, moet net nie dat ons nou gaan staan nie.” Want as ons hier gaan staan, gaan ons láánk staan. Die moontlikheid dat iemand ons gou gaan kry, is so goed soos Noord-Vrystaat s’n om die Curriebeker te wen.

Daar’s ’n paar plekke in die wêreld waar jy nie gestrand wil wees nie. Dink aan die lughawepad in Bagdad, kamp 5 op Everest... en die 384 000 wilde en afgeleë hektaar van die Khaudum-wildreservaat in ’n ongetemde hoekie van Noordoos-Namibië.

Dis waarskynlik die mees ongerepte en afgesonderde bewaringsgebied in Namibië: Die enigste “infrastruktuur” is spinnerak-tweespoor-sandpaadjies, twee wildwagter-kantore en twee klein, afgeleefde kampplekke.

Dit was juis by een van die wildwagter-kantore dat ons gehoor het die laaste besoekers was ’n week voor ons daar. Hulle het ná ’n dag omgedraai; ons was op ons eie in 3 849 km2 wildernis.

Ja, Khaudum is die soort plek waarheen jy verdwyn as daai voorval tydens die jaareindfunksie met Ingrid die Sweedse uitruilstudent op die lappe kom.

Dis rowwe vierwieltrek-wêreld dié. Die soort plek waarvoor joubeginnerskursus by Bosbreker Benade se 4x4-skool jou nie eintlik gaan voorberei nie.

Khaudum se afsondering is miskien deel van die aantrekking, maar dis hoekom jy dit net met minstens twee voertuie moet aandurf (en genoeg proviand indien die papaja op die waaier val).
En dís hoekom ek ywerig begin bid het – die drie van ons was alleen.
Dit was net Hennie Fraser, ons gids, fotograaf Mouton van Zyl en ek in Hennie se Land Cruiser-dubbelkajuitbakkie in ’n stuk wildernis ’n vyfde van die grootte van die Krugerwildtuin.

Die plan was om die Khaudum van suid tot noord te deurkruis en dan, as ’n soet nagereg, ’n draai te maak in die Mahango-wildreservaat.

Oorspronklik was ons twee voertuie, maar ’n voetganger-vlakvark tussen Kalkfeld en Otjiwarongo het... wel, dis ’n storie vir ’n ander dag. Die boontjietellers by die kantoor sou nie dik van die lag wees as ons onverrigter sake teruggaan nie, dus ons moes maar deurdruk.
Kort ná die voorval met die vlakvark het ek in my kop begin lysies maak:

Negatief:
1. As ons sleg vasval of iets oorkom, is ons in groot bollie.

Minder negatief:
1. Hennie kén die Khaudum.
2. Ons is tot die tande toe gewapen met herwinningstoerusting, noodonderdele en gereedskap.
3. Ons het genoeg kos en water vir ’n paar dae.
4. Ons het ’n satellietfoon.
5. Die wildwagter het radioverbinding met die buitewêreld (as die batterye gelaai is).

Nie baie bemoedigend nie, maar dis al waarmee ek kon werk. En as daar niks anders is nie, is gebed nogal ’n staatmaker.