Die manjifieke Swart Rotse is iets wat baie mense na die noordweste van Angola lok. In die laaste van ons drie artikels oor dié land verken Dale Morris ’n massiewe grot en besoek een van Afrika se grootste watervalle.

“Jammer mense, ons moet omdraai,” laat hoor Martin le Roux, ons gids met die groot bosbaard, oor die tweerigtingradio. Ons is op pad na ’n besondere baaitjie waar ons vanaand wil kamp. “Vandat ek laas hier was, het die paadjie weggespoel. Ons moet terug snelweg toe en dan ’n ander pad soek.”

Martin het pas die konvooi van agt voertuie tot stilstand gebring en uit sy bakkie geklim. Ons is naby die dorpie Sumbe in die noordweste van die land.

Ook maar goed hy stop ons, want die pad, of wat daarvan oor is, verdwyn skielik in ’n spul hengse diep skeure en spoelslote in die aarde.

Gelukkig kry almal omgedraai op die steil en ongelyke terrein. Binne ’n halfuur kruie ons op ’n veel beter paadjie af see toe.

“Dié nuwe roete is waarskynlik die locals se handewerk,” sê Martin. “Wag net, julle gaan nou verstaan hoekom ek so bly is oor dié paadjie...”

En hy’s reg. Die versteekte strandjie waar ons groep uiteindelik kamp opslaan, is iets om oor huis toe te skryf. Enorme sandsteenkranse met lang parallele groewe toring oor die strand uit. Die kranse gloei helder oranje asof ’n lig van binne skyn, maar dis eintlik die werk van die bloedrooi son wat aan die ander kant in die Atlantiese Oseaan sak.

Rustige branders speel oor die sand en ’n warm bries kielie die vlamme van ons kampvuur.

Hier’s nie ’n siel in sig nie. Ons is rêrig stoksielalleen.